ΟΙ ΕΛΒΕΤΟΙ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ: ΜΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΕΙΠΑΝ ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΜΙΝΑΡΕΔΕΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΙΣΛΑΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ!

Οι "ελβετόψυχοι", που τους κοροϊδεύουμε, επιδιώκουν να κάνουν δημοψηφίσματα ακόμη και για ήσσονος σημασίας ζητήματα, διότι έχουν την πεποίθηση (και πολύ καλά κάνουν) πως η ποιότητα του βιοτικού τους επιπέδου δεν εξαρτάται από τις εγγυήσεις που υπόσχεται ο κάθε κοπρίτης λακές πολιτικός αλλά απορρέει από τις αποφάσεις που θα πάρουν οι ίδιοι με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Και μια μορφή τέτοια είναι και τα δημοψηφίσματα.

Το συγκεκριμένο δημοψήφισμα αφορά στην ανέγερση τζαμιών, δηλαδή σε ένα λιγώτερης σημασίας ζήτημα μπροστά σε κάτι πιο φλέγον: στον λαθρομεταναστευτικό εποικισμό και την πολιτική και πολιτισμική ισοπέδωση δεκάδων χωρών και λαών -μεταξύ τους και της Ελβετίας. Όμως ακόμη και για το δευτερεύον (τζαμί), μπροστά στο πρωτεύον (εισβολή), οι Ελβετοί απαιτούν σεβασμό στην δική τους βούληση να αποφασίζουν οι ίδιοι για την τύχη τους. Ενδεχομένως το ίδιο να απαιτήσουν κάποια στιγμή και για τον εποικισμό που υφίστανται.

Στον αντίποδα βρίσκεται το αποικία Ελλάντα, με την κατάρα των δωσιλόγων που το βαραίνει από το 1821, να βολοδέρνει σε μια υποτυπώδη μορφή διακυβέρνησης-διαχείρισης επιπέδου μπουρδέλου. Οι λέτσοι κοτσαμπάσηδες που κληρονομικώ δικαιώματι πίνουν επί δύο αιώνες το αίμα αυτού του τόπου δεν αναγνωρίζουν κανένα δικαίωμα σε κανένα υπόδουλο να προβάλλει την αντίρρησή του στα διαρκή και ετσιθελικά εγκλήματα που αυτοί, οι "δημοκρατικοί" φεουδάρχες, διαπράττουν ασύδοτοι κατά διαταγή της Κεντρικής Αυτοκρατορίας.

Αυτή την κατάσταση τιμαριωτισμού των στοιχειωδών εννοιών "ανεξαρτησίας" και "δημοκρατίας" που νέμονται ως τσιφλίκι οι επιβραβευμένοι μισθοφόροι-μαριονέττες των Ξένων Δυνάμεων η ντόπια "Αριστερά" την εξωραϊζει (όταν δεν την θάβει με την ένοχη και συγκαταβατική αποσιώπησή της) με τα ιδεολογήματα του μοντέρνου "αντιεθνικισμού" της και του επιδοτούμενου "αντιρατσισμού" της!

Η αιτία του καταντήματος αυτού του τόπου να αποτελεί σε ζητήματα εθνικής κυριαρχίας τραγικό αντίποδα ακόμη και αυτής της Ελβετικής Δημοκρατίας του Τυριού που υποτίθεται ότι σνομάρουμε, δεν είναι ο συνήθης καπιταλισμός, γιατί ένας τέτοιος γνώριμος καρκίνος υπάρχει παντού και πάντα: και στην Ελλάδα και στην Ελβετία και σε κάθε τόπο που τώρα υφίσταται τον νεοαποικισμό των "ανοιχτών συνόρων".

Η αιτία είναι για την περίπτωση της Ελλάδας το δωσιλογικό "ψευτοεπαναστατικό" καρκίνωμα που έχει μεταμφιεστεί επιτήδεια χάρη στην προβιά που έχει φορέσει της "αριστεράς" των χαφιέδων των ευρωνατοϊκών επιδοτήσεων κι ως εκ τούτου διαβάλλει κάθε προσπάθεια ταξικού, εθνοαπελευθερωτικού αγώνα εκ των έσω...

Επιπλέον, το παράδειγμα αυτό της Ελβετίας, είναι από τα χαρακτηριστικότερα που αναδεικνύουν την διαφορά ανάμεσα στον τυπικό, "ορθόδοξο" καπιταλισμό που "φυσιολογικώς" ξεπήδησε στις δυτικές, βιομηχανικά εύρωστες μητροπόλεις και σε εκείνον τον αποικιακό και "παραφύση" και τριτοκοσμικά επιβεβλημένο των περιφερειακών και οικονομικά εξαρτώμενων προτεκτοράτων με ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα δείγματά του την περίπτωση "Ελλάντα".

Ως εκ τούτου στην μεν πρώτη ομάδα των καπιταλιστικά μητροπολιτικών χωρών πλέχτηκε μια σκηνοθεσία δημοκρατίας που "εκ του καταστατικού" όφειλε την δυνατόν ελάχιστη, στοιχειώδη δόση σεβασμού στην πρώτη ύλη της καπιταλιστικής οικοδόμησης: τον Ευρωπαίο εργάτη με τις ενίοτε λαμβανόμενες υπόψιν αποφάσεις του. Και αυτό δεν έγινε κυρίως για την επίφαση του πράγματος αλλά για αυτόν τον ίδιο τον φόβο των Ιουδαίων: για να μην κλονιστεί και να μην διαρραγεί κάτω από τους τόνους της αγανάκτησης ο θεμελιακός λίθος του οικοδομήματος, οι μάζες των Ευρωπαίων εργαζομένων.

Τουναντίον στην δεύτερη περίπτωση, του περιφερειακού καπιταλιστικού κακέκτυπου, η αντίληψη της Εξουσίας για την "δημοκρατία" που έπρεπε να επικαλεστεί και η αποτίμηση των ορίων "αντοχής" των υπηκόων της, βασίστηκε στα στάνταρτς όχι της βιομηχανικά ανεπτυσσόμενης οικονομίας αλλά εκείνης του πρωτογενούς τομέα και των κομπραδόρικων σχέσεων που την χαρακτηρίζουν. Οπότε δεν είναι απορίας άξιον που διαχρονικά η εκάστοτε Μπακογιάννη, ο εκάστοτε Γιαννίτσης, Σαμαράς, Γερουλάνος ή Σημίτης αντιμετωπίζουν με την κυνική απάθεια και αδιαφορία την υποψία δικαιώματος γνώμης σε εκείνο που τους εκτρέφει και το οποίο οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ως κάτι το απολύτως ακίνδυνο και υπάκοουο ακριβώς γιατί έτσι το έχουν ιστορικά κατηγοριοποιήσει: ως κούλη, ως τριτοκοσμικό ιθαγενή, ως νέγρο υπόδουλο βαμβακοφυτείας.

Και αυτός είναι ο λόγος που δεν αναγνωρίζεται σε αυτόν εδώ τον τόπο ΠΟΤΕ κανένα δικαίωμα για ΚΑΜΙΑ απόφαση.

Οι "νεομαρξιστικές" διανοουμενίστικες Κατίνες, που διαγκωνίζονται για μια πήχη νωπής, κατουρημένης ποδιάς, ασφαλώς γνωρίζουν από τα χρόνια της "επαναστατικής" θητείας τους την πραγματική φύση, προέλευση και εξάρτηση του μεταπρατικού ελληνικού καπιταλισμού, όμως για λόγους "ανωτέρας βίας" που προέκυψαν προφανώς από το Προπατορικό μάρτημα και την ανάγκη για βιοπορισμό, κάνουν σήμερα λόγο, "αγκιτατόρικο" και τάχαμου ασυμβίβαστο, για "ελληνικό ιμπεριαλισμό", "ρατσιστικές κυβερνήσεις" και εξάρσεις "εθνικισμού". Λόγο όμως για δημοψηφίσματα στα ζητήματα ζωής και θανάτου της εργατικής τάξης, οι "υπέρμαχοι της αμεσοδημοκρατίας" και οι "εχθροί της "αστικοκοινοβουλευτικής παράστασης", αποφεύγουν μεθοδικά να κάνουν!

Γι' αυτό τον λόγο πρέπει και να λογοδοτήσουν μια μέρα σε αμίλεικτα λαϊκά δικαστήρια που θα τους στριμώξουν, αυτούς τους οικότροφα γλοιώδεις, επιτέλους στην γωνιά.

ΑΠΟ ΤΟ ΖΑΚΥΝΘΙΝΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ